We zijn verhuisd naar kijkindewijk.net!

De URL is gewijzigd: nieuwe blogs kun je nu verder lezen op kijkindewijk.net

Hopelijk zie ik je daar!

Handtekening Ramona

Advertenties
We zijn verhuisd naar kijkindewijk.net!

Dagbesteding en verpleeghuizen | Wat doet er toe bij parkinson?

Mensen met de ziekte van Parkinson krijgen naast hun lichamelijke klachten in de loop van tijd klachten in het geestelijk vermogen. Dat betekent echter niet automatisch dat dementie om de hoek komt kijken. Daardoor valt iemand met parkinson vaak net tussen wal en schip in een intramurale instelling. Want hoort zo iemand nu in een psychogeriatrische of eerder bij een somatische groep?

Haken en ogen: cliënt is de dupe

Vaak krijg ik de vraag welk verpleeghuis of dagbesteding wordt aangeraden. Nu is dat als wijkverpleegkundige niet helemaal mijn piece of cake dus laat ik mensen vooral zelf kijken naar welke instanties er zijn en adviseer vooral zelf te gaan kijken. Dat is overigens vaak ook het advies van de klantenservice van deze instanties: eerst maar eens komen kijken om ‘sfeer te proeven’. Waar ik alleen wel tegenaan loop is dat ik achteraf soms wat discussiepunten te horen krijg via cliënten waarop, al dan niet tijdelijk, vastgelopen wordt binnen de instantie. Zonde, want het zijn uiteindelijk de cliënten en mantelzorgers die er de dupe van zijn als het probleem niet snel door de instantie wordt opgelost. Dus maakt ook deze wijkzuster zich daardoor soms een beetje zorgen over ‘mijn dierbare’ cliënten.

Reden voor discussie

Om ergernissen te voorkomen is het daarom goed om voorafgaand al belangrijke discussiepunten voor te zijn en deze aan te geven bij de instantie. Dus naast het ‘sfeer komen proeven’ ook even de feiten navragen: hoe zit dat met de zorg? Welke punten aan bod kunnen komen heb ik nu in een lijstje gezet zodat ik voortaan cliënten beter voorbereid een gesprek aan laat gaan.

  1. Is bediening van de duodopapomp ondervangen? Niet iedereen is bevoegd en bekwaam om een duodopapomp te bedienen. Het is echter niet handig als een wijkverpleegkundige of partner dit tussentijds moet blijven bedienen als de cliënt weg gaat. Je zou eraan kunnen denken evt. het personeel te trainen door iemand intern van de instantie (mocht zo’n iemand er zijn) of een wijkverpleegkundige die er bekend mee is of duodopaspecialist.
  2. Is er de mogelijkheid om fijne gesprekken te voeren met andere mensen? Stel: iemand met parkinson en lichte cognitieve problematiek wil toch nog graag kunnen praten met tafelgenoten. Het zou dan jammer zijn als diegene aan tafel zit met (slapende) mensen die ver in de dementie zitten die dat niet kunnen.
  3. Kan er iemand meelopen naar het toilet in verband met valgevaar of moeite met kleding losmaken? Soms is er helaas onvoldoende personeel aanwezig en kan een begeleider de groep niet verlaten om iemand naar het toilet te helpen. Het zou niet moeten, maar het gebeurt.
  4. Kan iemand met dementie en niet zelf kan alarmeren tijdelijk verblijf krijgen zonder de WLZ in te hoeven? Gelukkig is de eigen bijdrage verlaagd op dit moment, maar de schotten in de zorg blijven nadelen hebben.
  5. Is er de mogelijkheid voor tijdelijk verblijf in Ede en omstreken om mantelzorgers te ondersteunen? Kan dit ook voor één keer per maand één á twee nachten? Meestal kan dit in de praktijk alleen als je minimaal een week wil opnemen. Vraag mij niet wie deze ‘regel’ (restrictie) bedacht heeft.
  6. Kan fysiotherapie/logopedie/ergotherapie, wel of niet van ParkinsonNet, geïntegreerd worden bij een dagbesteding zodat de cliënt niet ook nog eens op een ‘vrije’ dag daarheen vervoerd hoeft te worden? En in het geval van een verpleeghuis: wat voor therapie bieden zij?
  7. Is er vervoer naar de dagbesteding? Hoe zit dat met vergoeding?
  8. Is er de mogelijkheid om te wandelen? Met of zonder begeleiders? Hoe zit dat met veiligheid? Wanneer dit niet kan, hoe zien buitenactiviteiten er dan uit en worden die wel uitgevoerd?
  9. Zijn er nog bijzondere activiteiten zoals schilder- of breiclubjes? Zijn er huisdieren of dieren om te verzorgen of te knuffelen? Wat wordt er aan muziek gedaan?
  10. Hoe worden contactpersonen, familieleden en mantelzorgers betrokken? Wat zijn de verwachtingen? Wie doet de was, hoevaak wordt het zorgplan besproken, wie regelt voldoende kleding, is er hulp nodig bij activiteiten?
  11. Hoe zit het met reanimatiebeleid wanneer personeel van een instelling i.p. niet reanimeert (nog zo’n leuke ‘regel’) en hiervoor misschien niet eens getraind is, maar iemand dit nog graag wel wil?

Antwoorden

Op al deze vragen probeer ik binnen nu en een jaar antwoord te krijgen voor mijn werkomgeving, in dit geval Ede en omstreken. Zo hoop ik cliënten wat beter te kunnen voorbereiden. Want laten we eerlijk wezen: instanties doen zich vaak aan de buitenkant beter voor dan hoe het er in de werkelijkheid aan toe gaat.

Handtekening Ramona
Dagbesteding en verpleeghuizen | Wat doet er toe bij parkinson?

Even dit en dat #4 | Door de wijk op de fiets en een bezoekje op mijn oude stageplek

Een week met lekker weer en dus fietsritjes, een teamoverleg met lunch en wat huisbezoeken. Bovendien zag ik dat de kantoorplanten nog leven en dat is ook heel wat waard 🎉

Nieuwe collega’s

Wat nieuw is, is dat ons team gaat beginnen een ‘zij-instromer’ op te leiden via een instroomtraject. Iemand die deeltijd bij ons komt werken zonder ervaring en daarnaast 1 á 2 dagen naar school gaat. We hopen zo ook aan nieuwe vaste krachten te komen. Deze week maakte de nieuwe collega kennis met de hele groep en ik denk dat we een goede keus hebben gemaakt 👊 Verfrissend vind ik vaak, een nieuwe jonge collega erbij.

Verder nam ik na overleg wat shirtjes en een sleutel mee voor een nieuwe oproepkracht waar ik het twee weken geleden over had, die ik vanavond ga inwerken 🚙🏘️ Ook leuk!

De cliënten krijgen ondertussen al best ‘veel gezichten’ te zien vergeleken met een paar jaar geleden, maar ze begrijpen gelukkig dat de nood hoog is met langdurig zieken. Bovendien werkt er voor nood nog steeds een collega uit een ander team bij ons, waarvan we hopen dat die straks ook weer terug kan.

Even op bezoek geweest bij een zieke collega met een gezamenlijke hobby

Weer even terug op mijn oude stageplek

Woensdag ben ik weer even op mijn oude stageplek geweest van 100 jaar geleden, namelijk waar vroeger de neurologie verpleegafdeling was in het Radboud, eerste verdieping. Dit mega-oude gebouw is hierbinnen inmiddels enigszins opgepimpt met een nieuw verfje hier en daar, maar alles is nog duidelijk te herkennen. Nu zijn er poliklinische kamertjes en kantoortjes bij gekomen waar vroeger patiënten lagen. Zo leuk om weer even door de gangen te lopen en meteen komen er zoveel herinneringen boven! Kers op de taart was dat ik mijn oude stagebegeleidster ontmoette voor een overdracht van een patiënt. Een hele leuke dag dus!

Foto’s voor een cliënt

Afgelopen week had ik foto’s van een cliënt aan haarzelf laten zien, want tja: digitaal zal ze er nooit naar kijken aangezien ze dat niet kan. Maar wat vond ze die foto’s leuk zeg, zo leuk om te zien! Ik heb vijf minuten lang moeten aanhoren hoe prachtig ze ze vond, zonder dat ik ook maar één kous had uitgetrokken. Ze kregen een ereplekje in huis, maar ze vond het van zichzelf maar raar dat ze haar eigen foto’s in huis plaatste. Toch kwam ik de week erna weer langs en toen stonden ze er nog. Ze had het er weer over, dat ze zoveel reacties had gehad 🥰

Foto’s van een cliënt voor mijn eerste filmpje

Twitter Buzz

Tja, door een hoop ruis van het Eurovisie Songfestival en de Europese Parlementsverkiezingen kon ik niet zoveel met Twitter. Wel mooi om te zien dat Karolien, de vrouw van Hans Nijhof waar ik het vorige week over had, doorgaat met het twitteraccount van Hans en laat zien wat er na zijn dood de orde van de dag is. Dus naast zijn terminale periode is nu ook goed te volgen hoe het rouwen gaat en alle rompslomp die erbij komt kijken. En dan toch ook weer de luchtige toon over de dagelijkse bezigheden zoals we gewend zijn van zowel Hans als Karolien. Een mooi verloop en bijzonder om dit via Twitter te kunnen volgen.

Vorige blog

Mocht je mijn vorige blog gemist hebben; deze ging over vloggen in de zorg 🎥 Ik vond het megaspannend om dit te doen, maar ik ben dus daadwerkelijk begonnen met filmen op mijn werk. Uiteindelijk kreeg ik er zelfs ook lol in en smaakt het naar meer. Ik heb al wat leuke reacties op het resultaat, maar kan het filmpje nu nog niet laten zien dus dat komt nog! (*cliffhanger) Lees de vorige blog nog even terug als je wil weten voor wie en waarom ik wil filmen.

Volgende blog

Even zat ik te twijfelen waarover ik het zou hebben, maar ik zit momenteel met meerdere vragen over cliënten met parkinson op dagbestedingen en in verpleeghuizen. Ik weet dat er buiten Ede plekken bestaan waar er enthousiaste teams werken met aandachtsvelders parkinson, maar in Ede en omstreken staat dat niet zo op de voorgrond. Ik weet ook niet wat intramurale instellingen wel of niet kunnen bieden gezien ik wisselende (en frustrerende) verhalen hoor. Waarschijnlijk ga ik een lijst opstellen met aandachtspunten bij parkinson die van belang zijn bij intramurale zorg. Ik wil niet meer alleen kunnen zeggen: ‘ga vooral even kijken om sfeer te proeven’. Er moet nog zoveel meer over deze huizen te vertellen zijn als mensen met parkinson om advies vragen 🤔 Wordt vervolgd dus.

Handtekening Ramona
Even dit en dat #4 | Door de wijk op de fiets en een bezoekje op mijn oude stageplek

Media | Vloggen voor Pensioenfonds Zorg en Welzijn

22 maart mocht ik met negen andere collega’s uit de zorg meedoen aan een workshop vloggen, georganiseerd door Pensioenfonds Zorg en Welzijn en Redrum, met tips en tricks van Lize Korpershoek (fan van haar!). Natuurlijk kon ik geen nee zeggen en bovendien zie ik wel wat in videomateriaal uit de wijk, dus ben ik er helemaal voor gegaan.

Filmen in de thuiszorg

De reacties die ik krijg over filmen in de wijk zijn wisselend, omdat het voor velen nog onbekend terrein is. Bovendien heb je te maken met privacywetgeving. Toch zijn er enthousiaste mensen om me heen die me steunen en zien ze net als mij wel heil in dit middel: met filmpjes kun je veel beter nog dan bloggen, laten zien wát er dan zo leuk is aan ons werk. Gezichtsuitdrukkingen, de complexiteit van het ziektebeeld of de leefomgeving, de reacties over en weer in een gesprek: er valt zoveel af te lezen en te begrijpen door het zien van een film.

masterclass-vloggers-in-de-zorg-betere-wereld-pfzw
Hier poseerde ik met een niet-instagramwaardige bananenschil op tafel.
(foto’s van PFZW, Redrum)

Toestemming vragen

Ik heb voor mezelf de beslissing gemaakt door te gaan met video’s maken. Toestemming vragen was voor mij even een drempel, maar als ik nu zie wat voor leuke reacties ik van cliënten en familieleden krijg op het resultaat, dan geeft het mij weer een flinke boost om door te gaan! Toestemming vragen is dan ook niet zo spannend meer als in het begin.

Vloggen in de zorg
Sneak Peek!

Het doel van vloggen

Mijn doel is om de buitenwereld te laten zien hoe mooi het is om te werken in de thuiszorg. Voor mijn gevoel mag ons vak wat meer uit het stof getrokken worden en zouden korte, aantrekkelijke filmpjes het imago van ons werk kunnen opkrikken. Pensioenfonds Zorg en Welzijn wil met Betere Wereld ook de jongeren meer betrekken in hun boodschappen en projecten, waardoor deze opdracht eigenlijk van twee kanten positief zou kunnen werken.

-vloggers-in-de-zorg-groepsfoto-betere-wereld-pfzw
Wanneer we 7 miljoen euro winnen. (Foto van PFZW, Redrum)

Publicatie

Binnenkort komt er een korte intro online van alle vloggers: stuk voor stuk unieke collega’s uit verschillende werkvelden. Vervolgens worden de gemaakte vlogs één voor één gepubliceerd. Ik houd jullie op de hoogte zodra er nieuws is!

Handtekening Ramona
Media | Vloggen voor Pensioenfonds Zorg en Welzijn

Even dit en dat #3: een slechte selfie, gevarieerd werk en overlijdensberichten

Als ik terug kijk op de week heb ik er weer een hele gevarieerde werkweek op zitten. Dat is zo leuk aan werken in de wijk: er zijn zoveel kanten in dit vak waar je je op kunt storten, zelfs voor mensen met een klein contract zoals ik.

Op de werkvloer

Zo heb ik weer wat huisbezoeken gedaan bij mensen met parkinson. De ene wil vaker even met me praten dan een ander, om vinger aan de pols te houden. De ene liefst iedere vier weken, de ander twee of één keer per jaar. Het ligt totaal aan hoe mensen er zelf in staan en dat varieert nogal.

Verder kreeg ons team te horen dat er deze week twee oud-cliënten van ons zijn overleden 😦 Heel triest voor de nabestaanden. Uiteraard bespreken we wie er naar de uitvaart en/of condoleance gaat.

Ook heeft ons team het zomerrooster samen opgesteld en kwamen we hiervoor allemaal bij elkaar. Na een half uur was het grootste gedeelte al geregeld. Ik was weer zo´n oelewapper dat ik ben vergeten een foto te maken, want het was wel een georganiseerde gezelligheid met zoveel aanwezigen (en after-moederdaghapjes)! Zelfs onze oud-stagiair kwam na een half jaar weer terug om ons uit de brand te helpen. Heel fijn! We hebben nu een paar oproepers bij elkaar die redelijk wat kunnen betekenen voor de vaste krachten.

Noodgedwongen deze slechte selfie ivm te weinig foto´s op de werkvloer! (*note to self)

Verder heb ik voor het Parkinson Café (lotgenotenbijeenkomst) een kleine financiering bij de Rabobank aangevraagd en ben ik met een vrijwilliger en twee fysiotherapeuten om de tafel geweest om ons programma voor het eerstvolgende café op te stellen. De uitnodiging staat op het punt om de deur uit te gaan. Zin in!

De komende tijd ga ik me bezig houden met een paar nieuwe cliënten en verder met verdiepen in dagbestedingen en verblijfsplaatsen voor als het met de thuiszorg alleen niet meer gaat. Ik overleg hiervoor veel met casemanagers vanwege hun kennis en bel ik zelf ook regelmatig locaties op om wat informatie aan te vragen of gewoon om mee te kijken. Zo hoop ik al doende te leren welke plek bij wie zou kunnen passen.

Twitter Buzz

Hans Nijhof is afgelopen week overleden. Ik volgende hem al vrij lang omdat hij op een mooie, persoonlijke manier twitterde over zijn dagelijkse ervaringen met zijn ziekte. Hij leek me een heel vriendelijk, kalm persoon. Jammer om hem nu te moeten missen op Twitter!

Vorige blog

Deze ging natuurlijk over een praktijkvoorbeeld over hoe wij als team omgaan met acute ziekmeldingen. Ik hoop dat de bemoedigende sfeer wel herkenbaar is voor velen. Paniekzaaiers komen in de wandelgangen namelijk ook wel eens voor en dat is wel een beetje zonde van de tijd en energie. Ik hou ervan dat wij wel redelijk weten wat we van elkaar kunnen verwachten. Dat maakt het allemaal wat soepeler.

Aankomende blog

De volgende blog zal gaan over een vlogworkshop die ik heb gekregen van Pensioenfonds Zorg en Welzijn. Dit is alweer een tijd geleden gebeurd, maar er staat iets leuks te wachten en ik wil jullie daar alvast lekker voor warm maken. SPANNEND!!!

Handtekening Ramona
Even dit en dat #3: een slechte selfie, gevarieerd werk en overlijdensberichten

Teamdingen |Hoe we acuut diensten oplossen

Gedeelde verantwoordelijkheid versterkt onze band. Misschien zijn dat wel de keywords van dit onderdeel in een team: hoe los je acuut diensten op? Een voorbeeld:

Avonddienst, ik ben net op weg. Een collega appt dat het slecht gaat met één van haar ouders en haar zorg nodig heeft. Er komen wat diensten vrij in het eerstvolgende weekend.

Een andere collega die net thuis zit met een blessure, appt dat ze voor 25% nog kan werken onder kantoortijd en wel regelwerk kan doen. Ik vraag haar alvast te proberen de openstaande diensten op te lossen. ‘Fijn’, app ik als ik net ergens van de fiets af stap. ‘Dan kan ik dat regelwerk los laten want ik trek het me altijd heel erg aan als er ineens open diensten staan.’ ‘Ik ook’, appt ze. ‘Ik zou bijna tegen het advies van de fysio in weer gaan werken!’

Ieder uur tot laat in de avond volgen er appjes; er worden ruiltjes gedaan, er moet nog een bijeenkomst geregeld worden… ‘Wie haalt de koekjes en is er nog genoeg koffie op kantoor?’ Ongestoord doe ik wat ik moet doen in een avonddienst omdat ik mij wel enigszins kan afsluiten van de appjes en ik me houd aan first things first.

De volgende ochtend gaat het ge-app weer verder met collega’s van de dagdienst. ‘Zet jij deze scholingsuren even in het documentje?’ ‘Wijzig jij de bereikbaarheid van de teamtelefoon voor vrijdag?’ Een foto volgt met twee melige horrorgezichten van collega’s op kantoor die zichzelf het crisisteam noemen. We hebben wel eens eerder voor hete vuren gestaan en hiervoor een spoedberaad gehouden en dat werkt prettig. Hulptroepen uit de regio worden noodgewonden ook opgebeld. Wat een kanjers, die collega’s uit andere teams, die ‘zomaar’ ons uit de brand kunnen helpen en niet bang zijn voor onbekende cliënten.

Die ochtend lees ik (lachend om het crisisteam) de appjes bij tijdens de koffie en zit thuis bij mijn peuter die speelt. De overgebleven collega’s werken in de wijk en lezen met een schuin oog mee. Niemand wil wat missen en iedereen denkt mee. De één kan wat meer bieden dan de ander, de één appt wat meer dan de ander, dat geeft niet en dat weten we van elkaar. Onze planning voor cliënten wordt op die manier weer gevuld met ruiltjes en hulp van buitenaf.

Is er werkdruk? Ja. Zijn wij verantwoordelijk? Ja: cliënten gaan voor. Wordt het probleem opgelost? Ja, steeds weer. Door wie? Door onszelf, met elkaar en collega’s uit de regio. Doen we onszelf te kort? Dat moet ieder zichzelf altijd blijven afvragen. Zorgen we voor elkaar? Jazeker. Schept het een band? Jep! Het verstérkt de band. Is die sterke band belangrijk? In tijden van crisis is het enorm handig.

Ineens zie ik in de teamrapportage nog een dienst na het weekend open staan, die ik wel kan en geef dat door in de app zodat niemand dat meer hoeft te overwegen. ‘Jij kan het ook niet loslaten he?’ zegt bovengenoemde collega dan. ‘Nee… wie nou wel?’

Teamdingen |Hoe we acuut diensten oplossen

Even dit en dat #2: aan de slag op moederdag

Of ik dezelfde week nog even een extra dienst kon doen, las ik in een appje in Frankrijk, onderweg naar huis. En een mailtje dat ik niet te bereiken was en dat ik zelf maar even moest terugbellen om een afspraak te maken met een cliënt die ineens achteruit ging. Ohja en mail over de scholing die verzet wordt. Akkoord gegaan na het oppas regelen en meteen ook een collega op de app doorgegeven dat die verplaatst is nu ze vraagt hoe de scholing gegaan was. En zo werd ik een aantal uren later Nederland in gereden na een heerlijke vakantie.

Lift Selfie
liftselfie

Weer opstarten na de vakantie

Over bovenstaande, ik kies er zelf altijd voor meteen mijn berichtjes te lezen, omdat ik liefst meteen op de hoogte wil zijn en weet waar ik aan toe ben. Dezelfde avond heb ik de koffers rustig kunnen opruimen en de ochtend erna nog gesport, alvorens ik mezelf echt diep in mijn werk stort. Zo schipper ik tussen werk en privé. Wel geeft het aan wat voor week het was: een week waarin veel werk verzet moest worden en alle gaatjes in mijn agenda weer gevuld werden voor minstens de komende drie weken.

Op de werkvloer

Waar ik me deze week vooral mee heb bezig gehouden zijn mantelzorgers die geen beroep willen doen op hun kinderen ‘omdat die al zo druk zijn’. Lastig punt natuurlijk; want aan de ene kant begrijp ik dit wel, maar aan de andere kant zou ik die kinderen wel eens willen vragen hoe zij er tegenaan kijken. En dát moet weer met toestemming van de cliënt. Dus je ziet wel dat dit lastig is: je wil niet te vroeg een familiegesprek beginnen, maar ook niet wanneer het te laat is. Bovendien krabbelen mantelzorgers vaak terug als het puntje bij paaltje komt en zeggen ze dat het allemaal wel mee valt. Daar gaat wat tijd overheen.

Voor het Parkinson Café deed ik nog een financieringsaanvraag tussen de karweitjes door en woensdag- en donderdagavond heb ik dan daadwerkelijk weer echt in de wijk gewerkt. Fijn om de mensen weer te zien.

de after-avonddienstsnack

Verder ben ik nog bij een cliënt geweest die inmiddels naar het verpleeghuis verhuisd is. Haar eerste blik toen ze ons zag binnen lopen: goud waard! Ze herkende ons meteen en fleurde helemaal op. Ook herkende ze mijn zoontje nog die ze twee jaar geleden op ons jubileumfeest gezien had. Ze heeft het trouwens wel goed in dat huis, dus dat is voor ons ook een mooie ‘afsluiting van zorg’.

Tot slot nog aanwezig geweest bij een sollicitatiegesprek voor een vakantiekracht; altijd handig om te hebben! De ervaring leert dat er altijd overuren worden gemaakt in de zomer, als je geen gebruik maakt van oproepkrachten (en de routes even lang blijven). Het gesprek had overigens een positief eindresultaat, heel fijn!

Twitter buzz

Veel op Twitter heb ik niet gekeken, maar een mooi artikel wat me opviel was deze van Zorg+Welzijn:

Wat me aanspreekt in bovenstaand verhaal is eigenlijk alles, maar vooral de zin:

‘Leg het “niet willen” niet alleen bij de zorgmijder neer: misschien doe jij als hulpverlener ook wel iets niet goed, of speelt er iets heel anders waardoor er geen echt contact kan ontstaan.’

Zo herkenbaar. Er zijn namelijk zorgverleners die dénken dat ze wel contact hebben met de cliënt, maar niet beseffen dat de klik (écht contact) ontbreekt en beklagen zich vervolgens over het feit dat een cliënt niet doet wat hij zou ‘moeten’ doen. Dat vind ik zacht gezegd heel jammer en zelfs ergerlijk. Ik probeer altijd te peilen in hoeverre de cliënt mij vertrouwt; dat merk je meestal wel aan de gespreksstof die je hebt met elkaar. Als je in een patiëntenrelatie merkt dat je gesprekspartner niet zo diep in gesprek verzeild raakt als bij een collega, houd je mind-blowing adviezen dan maar thuis of ga er niet gemakkelijk vanuit dat er naar geluisterd wordt. Wellicht dat de collega kan helpen of probeer nog beter te luisteren naar wat er echt toe doet… Dit geldt overigens niet alleen bij zorgmijders. Vandaar dat dit verhaal ook interessant is in de thuiszorg.

Een ander verhaal, wat misschien taaie stof is, maar toch makkelijk leesbaar en herkenbaar in de thuissituatie zijn deze onderzoeksresultaten in de thuiszorg. Er staan wat interessante gegevens in waar je als wijkverpleegkundige misschien wat mee kan. Bovendien bevestigt dit ook waarom preventieprojecten zo belangrijk zijn en sluit dit aan op mijn laatste blog. Lees bijvoorbeeld bladzijde 44 en 45 eens door. Je pikt je voorbeelden er zo uit toch?

Werken op moederdag én de Dag van de Verpleging

Vandaag is het zondag en heb ik gewerkt van 7 tot 18 uur (uiteraard met flinke tussenpauzes, dus het klinkt dramatischer dan het is). Toch kocht ik gisteren croissantjes ‘voor moederdag’…

Toch nog croissantjes vanmorgen 🙂

Vorig jaar was ik voor het eerst sinds heugenis vrij op moederdag. Dat zijn wel de leukste herinneringen trouwens.

Altijd goed!

Vanmorgenvroeg werd ik ook nog verrast door een cliënt ❤ Een doos lekkers voor op kantoor, welke ik netjes heb afgeleverd…

Vorige blog

Mijn laatste blog ging over een preventieproject opzetten en tips voor financiering. Deze heb ik ook op ons werk gedeeld en daar werd positief op gereageerd, leuk! En natuurlijk bedankt voor het delen op Twitter Gonnie en Marja.

Aankomende blog

De volgende blog is een stukje over mijn ervaring bij ziekte. Wat doet het met een zelfsturend team als er uitval is? Is het altijd maar kommer en kwel of is er nog een andere kant die belicht moet worden? Ik vraag me af of teammanagers daar aan kunnen tippen. Woensdag om 20.10 uur online.

Handtekening Ramona
Even dit en dat #2: aan de slag op moederdag