Parkinson Café Ede e.o. juni 2016

Het is een zonnige dag en de deuren staan open. Vandaag komt Natalie Lewin Hofman van Kadans, namens Dance For Health een praatje houden en een workshop geven over uiteraard Dansen en Parkinson.

Natalie werd op het laatste nippertje opgeroepen, omdat de geplande spreker van Dance For Health verhinderd was. Ze was keurig op tijd en wat ben ik blij geweest met haar als spreker vandaag. Ze nam ons mee in al haar kunde en enthousiasme. Daarover straks meer.

Minder aanmeldingen

Er waren minder aanmeldingen dan gebruikelijk, maar dat had ik al verwacht (zeg nou zelf, dansen kan ook wat schaamte met zich meebrengen!). Iets meer dan 20 mensen waren aanwezig. Toch een mooi aantal om een workshop dansen mee te doen. Een aantal mensen gingen ver achterin de zaal zitten en beweerden ABSOLUUT niet mee te willen doen. Ook goed. Ik was al blij dat er een redelijk aantal mensen gekomen was en ik het niet hoefde af te blazen!

Voordelen van dansen bij Parkinson

Natalie begon met haar uitleg over wat Dance For Health inhield. Aan haar manier van praten merk je al dat ze wat sierlijks in zich heeft. Er werd uitgelegd dat dansen vooral leuk en sociaal is, maar ook de creativiteit stimuleert. Je brein wordt getraind door te dansen, op te letten, te leren, je gevoel erin te leggen en je spieren worden in beweging gezet wat de stijfheid kan verminderen.

Locatie

Dance For Health probeert altijd een locatie te reserveren die er mooi uit ziet, zoals een theaterzaal of een schouwburg. Dat doen zij expres, omdat mensen al vaak genoeg komen in gezondheidscentra en bij mensen in ‘witte pakken’. Het maakt het voor mensen vaak leuker om naar een mooiere plek als een schouwburg te gaan; het geeft ze een beter gevoel.

En nu ook DOEN!

Na de uitgebreide koffiepauze, helaas zonder tafels dit keer wegens de nodige bewegingsruimte, begonnen we meteen met dansen. Allerlei soorten muziek kwam naar voren; ‘van André Rieu tot Michael Jackson’. Van rustig tempo naar wat vlotter en weer terug naar ontspanning. Iedereen kon op de stoel blijven zitten en toch vele spiergroepen gebruiken in de oefeningen. De armen, de romp en de benen werden allemaal in beweging gehouden en er werd zelfs echt geswingd. Ook die mevrouw achterin de zaal en ja, ook die mevrouw in de rolstoel. Van jong tot oud, van patiënt, mantelzorger, koffiedame tot en met zorgverleners, iedereen deed wel mee. Natalie straalde haar enthousiasme en vrolijkheid uit en kreeg de groep in beweging. Maak je foutjes? Het geeft helemaal niet, als je er maar plezier in hebt!

Een tevreden publiek

Verschillende keren hoorde ik applaus en na afloop werd gezegd dat men het leuk had gevonden. Zelfs zeven mensen hebben aangegeven interesse te hebben in een cursus Dance For Health als dit ook in Ede e.o. komt. Een fysiotherapeut vond dit leuker dan hun gebruikelijke oefeningen en had vraag naar een cursus als trainer. Na afloop kon er nog wat gedronken worden en fruit werd uitgedeeld.


Heeft u ook interesse in Dance For Health? Kijk dan eens op danceforhealth.nl of bel 0633081439. Lidmaatschap kost 35,- euro per maand, een partnerlidmaatschap (voor familie en mantelzorgers) kost 55,- euro voor twee personen. Je kunt hiermee wekelijkse lessen bijwonen, ook in andere steden. Arnhem en Utrecht is tot nu toe het meest dichtbij. Bij 10 geïnteresseerden zou er een cursus in onze regio gegeven kunnen worden.

Parkinson Café Ede e.o. juni 2016

“Jaaa, wie is daar?”

De deurbel. Je zou er richtlijnen voor kunnen schrijven in de thuiszorg. Of eigenlijk niet. Bij de één gebruik je de bel sus en bij de andere zo. En haal het vooral niet door elkaar, tenzij je een boos oud vrouwtje wil zien met ogen die vuur kunnen spuiten.

Het deurbelgebruik is een fenomeen wat in menig zorgplan beschreven staat. Soms in de planning zelfs. En soms moet het deurbelbeleid ge-update worden. Soms is het een agendapunt in het teamoverleg en worden er heftige discussies over gevoerd.

Ja, de deurbel is volgens mij een onderschat onderdeel in de thuiszorg. Ik zal wat deurbelvoorbeelden uit de praktijk beschrijven die ik heb meegemaakt:

– Aanbellen vóórdat je het slot open draait. Dan weet de bewoonster dat je eraan komt, ontwaakt ze uit een eventueel dutje en zit ze klaar. Doe je dit niet, dan wordt ze te snel overvallen door je binnenkomst en dat is niet bevorderlijk voor de sfeer.

– Aanbellen nádat je de sleutel uit de sleutelkluis hebt gebruikt. Dan wordt er alvast opgestaan omdat ze je hoort rommelen met de sleutel en ter bevestiging dat de thuiszorg ‘het maar is’ (en geen enge man die de sleutel probeert te stelen) bel je nog even aan. Als je eerst aanbelt heeft ze de neiging open te willen doen in de veronderstelling dat je visite bent of de postbode. Maar dat maakt haar wel erg buiten adem van de inspanning. Of ze blijft zitten en piekert in de stoel wie het is en wat ze nu moet doen in al haar hulpeloosheid. Had ik al gezegd dat het een onderschat onderdeel is in de thuiszorg?

– Twee keer bellen in plaats van één keer, dan moet het vast een bekende zijn. Niet te kort achter elkaar, maar ook niet te langzaam, anders zou ze denken dat je toch niet van de thuiszorg bent maar iemand anders.

– Bellen, 25 seconden wachten en dan weer bellen. Dan kan mevrouw zonder haasten achter de rollator naar de bel lopen en na de tweede keer de deur voor je open doen via het geautomatiseerde systeem. Open doen nadat de bel meer dan 25 seconden geleden is geweest, laat het systeem namelijk niet toe. (Meestal redt ze het wel binnen de tijd.)

– Bellen en ‘Buurtzorg’ door de intercom roepen. Vaak wordt er al open gedaan. Een veel gebruikte truuk door criminelen.

– Bellen en ‘Buurtzorg’ èn je naam zeggen. Vaak het veiligst. Gelukkig horen mensen dat vaak het liefst: je naam erbij. Bij nieuwe cliënten werkt dit helaas weer niet, tenzij ze de planning van te voren weten.

– Niet aanbellen, maar de telefoon laten over gaan. Dan wordt er vervolgens open gedaan. Op de deurbel wordt uit angst voor inbrekers, genegeerd.

– Tikken op het raam, anders maak je mogelijk iemand wakker. Veel gebruikt bij palliatieve zorg of bij gezinnen met kinderen.

– Liever bellen dan tikken. Anders schrikken ze (‘wat is dat nou, je belt toch gewoon altijd aan?!) of horen ze je gewoonweg niet. Zelfs al zitten ze nog naast het raam.

Kortom: houd het aanbelbeleid bespreekbaar en verwerk het goed in het zorgplan. Het is geen grap, bekijk het eens vanuit de ogen van de cliënt. Ik vind de redenen erachter inmiddels zo gek niet meer.

“Jaaa, wie is daar?”