‘Dus ik mag jullie de volgende keer weer vragen?’

In 2011 splitste team Ede in team Ede Noord en team Ede Zuid. Net op dat moment kwam de vakantiecliënt mw G in zorg, een stuk boven de spoorlijn. Jarenlang heeft team Ede Zuid haar en later haar zus, waar zij logeerde, geholpen en ‘gehouden’ ongeacht de extra reistijd.

Ze hebben mijn zwangerschappen kunnen bijhouden, onze verhuisplannen en ik zie keer op keer hoe deze hoogbejaarde vrouwen zich saampjes wisten te redden, hoe één zus de ander ging missen na het overlijden en hoe zij als achtergeblevene zelf met steeds meer gezondheidsklachten kampte.

Vanmorgen was het moment weer daar om de zorg bijna geheel af te sluiten. Met snelle ademhaling probeert ze haar kleding in hoog tempo aan te trekken door het idee ons tot last te zijn. Straks kan zij zonder ons weer verder op haar eigen gemak. ‘Maar bij welk team hoor ik nu eigenlijk?’ en ‘Mag ik nog steeds gewoon jullie nummer bellen?’ terwijl ze haar been in een maillot steekt. ‘Ja natuurlijk!’ zeg ik.

In mijn hoofd maak ik mij toch een klein beetje zorgen. Inmiddels zijn er 6 teams in Ede en steeds langer blijven vacatures ongevuld. Kan zij nog wel bij ons in zorg later? Ik hoop dat we deze uitzondering nog lang kunnen blijven maken.

Advertenties
‘Dus ik mag jullie de volgende keer weer vragen?’

4x Waar ik de grootste kick van krijg in de wijk

Het blijft een never-ending-story: over hoe saai te wijkzorg schijnt te zijn volgens studenten van de HBO-V. Daarbij ervaar ik ook nog eens last van een schrijnend tekort aan wijkverpleegkundigen, waardoor ik bij deze, als soort van verplichting, mijn all-time-favorites in de wijk op een rijtje zetten. Daarmee bedoel ik dus de dingen waar ik zo blij van word als wijkverpleegkundige dat ik er bijna vleugeltjes van krijg. (En ja, ook ik wilde altijd het ziekenhuis in.)

1. Iemands (l)even op de rails zetten

Naar huis gestuurde mensen, volledig in paniek en met angst in de ogen op het puntje van hun stoel vertellend dat ze toch echt op een revalidatieplek horen te zijn,  dusdanig hun leven op de rit krijgen dat ze na een week met het hoofd in de opengeslagen krant en een kopje koffie naast zich languit met de pootjes omhoog vertellen dat ze het allemaal wel prima vinden gaan zo. Lange zin, maar even voor de beeldvorming.

2. Mensenwerk

De mensen thuis in hun vertrouwde omgeving: hun verhalen, hun huis en hun spulletjes, hun ervaringen en kennis. Een wirwar van geknok, hoop, machteloosheid, opluchting, gemoedelijkheid, verdriet, angst, dankbaarheid en tevredenheid. Of het nu om kortdurende zorg van enkele dagen gaat of om jarenlange (vaak chronische) zorg. En achter ieder deurtje is het weer anders. Zo fiets je langs een zojuist opgebaarde cliënt en dan sta je een straatje verder met iemand geschikte vakantiekleding te bediscussiëren.

3. Inzetten voor passende zorg

Wroeten in iemands achtergrond, een persoonsgerichte oplossing zoeken, een zeldzame ziekte bestuderen, een vernieuwd hulpmiddel eigen maken of een zorgplan opnieuw ordenen. Mede door onze brede kijk zijn er altijd veel dingen om uit te zoeken. Never a dull moment.

4. Teamwork

Samenwerken met andere disciplines/collega’s/familie waardoor een cliënt veel breder en sneller goed geholpen wordt. Het gezicht van de cliënt die drie behandelaren tegelijkertijd in zijn woonkamer spreekt in het bijzijn van díe cliënt, waarin het volledig gaat over de gezondheidsbevordering van díe cliënt, is onbetaalbaar.

Dus, beste studenten; regel een dagje meelopen in de wijk, laat je meevoeren door een iemand die minstens net zo enthousiast is als mij en enjoy.

4x Waar ik de grootste kick van krijg in de wijk