Uitspraken die ik prachtig vind van cliënten

Soms heb je van die momenten in de zorg, met name in de thuiszorg, die je doen beseffen dat ons mensenwerk toch zo mooi is. Vaak is geen één dag hetzelfde en als je goed observeert, zijn het ook de cliënten die in ieder geval mijn dag als wijkverpleegkundige weer een stukje stralender maken. Hieronder geef ik enkele voorbeelden.

´Prachtig!´

Een cliënt die met grote regelmaat het woordje ´prachtig!´zegt zodra ik zijn wondranden weer met een gaasje heb verzorgd. Zoveel waardering door middel van een woord wat je niet vaak meer hoort voor zo´n kleine taak bij iets wat eigenlijk helemaal niet ´prachtig´ is, maakt mij steeds weer aan het lachen.

´Zeg maar ´jij´, hoor.´

Hoe moeilijk is het om voor oudere mensen het woordje ´je´ of ´jij´ te gebruiken! Het zit er bij mij zo ingesleten, onder andere door mijn werk, dat het er met moeite uit te krijgen is. Zelf zou ik ook met ´jij´ aangesproken willen worden. Het woordje ´jij´ maakt het gesprek tussen zorgverlener en cliënt weer een beetje op gelijkwaardig en persoonlijk niveau, als je het mij vraagt.

´Wil je mijn tuin nog even zien?´

Vooral als ik een tijdje niet meer heb gewerkt, weten mensen mij weer even te strikken voor een kijkje in hun tuin. Zo gaat bij de één alle aandacht van de uitgebloeide roos naar de prachtige clematis en heeft een ander een salvia gekocht met de toepasselijke naam ´Red Lips´. Voor ik het weet loop ik bij iedere tuinliefhebber 5 minuten uit en maak ik op mijn fiets weer nieuwe plannen voor mijn eigen tuin.

´Vandaag houd ik een stinkdag.´

Heerlijk hoe eerlijk mensen kunnen zijn: iemand die eens niet wil douchen maar gewoon lekker wil ´stinken´. Moet kunnen op z´n tijd.

En het mooie is, is dat er iedere keer weer nieuwe leuke uitspraken zullen volgen. Zolang je maar luistert.

Uitspraken die ik prachtig vind van cliënten

(Me)zelfsturend op vakantie

De vakantie helemaal vergeten in te plannen dit jaar wegens alle drukte.

En dan in de drukte proberen een minst drukke week te kiezen om vrij te zijn, zodat je je collega’s en jezelf het minst tot last bent om dit te kunnen regelen.

En dan je open diensten in de lange teamrapportage zetten waar tientallen andere open diensten ook tussen staan. Zoals vaak, de laatste tijd.

En daar veel ‘au’ ‘au’ ‘au’-momentjes bij voelen, bij iedere regel waar je eigenlijk tussen wil komen.

En dat je dan toch maar wacht met je eigen open diensten en gaat nadenken of je toch niet één weekend één dienst kan draaien zodat er drie andere diensten weer opgelost kunnen worden.

En dat dan toch weer met het thuisfront gaat overleggen. Voor de derde keer.

Of zelfs een andere week probeert te plannen voor vakantie, wat eigenlijk ook geen optie is.

En dat je dan uren later op de bank zit en vastberaden je vakantie wil vastleggen en je dan op dat moment een uitnodiging krijgt om in die specifieke week naar een speciale bijeenkomst voor je werk langs te komen.

Je voor je uit staart en bij jezelf denkt waar ben ik in godsnaam mee bezig?

Hoe houd ik mezelf in het gareel?

En dan maar gaat schrijven als afleiding.

Morgen weer een dag.

(Me)zelfsturend op vakantie

‘Dus ik mag jullie de volgende keer weer vragen?’

In 2011 splitste team Ede in team Ede Noord en team Ede Zuid. Net op dat moment kwam de vakantiecliënt mw G in zorg, een stuk boven de spoorlijn. Jarenlang heeft team Ede Zuid haar en later haar zus, waar zij logeerde, geholpen en ‘gehouden’ ongeacht de extra reistijd.

Ze hebben mijn zwangerschappen kunnen bijhouden, onze verhuisplannen en ik zie keer op keer hoe deze hoogbejaarde vrouwen zich saampjes wisten te redden, hoe één zus de ander ging missen na het overlijden en hoe zij als achtergeblevene zelf met steeds meer gezondheidsklachten kampte.

Vanmorgen was het moment weer daar om de zorg bijna geheel af te sluiten. Met snelle ademhaling probeert ze haar kleding in hoog tempo aan te trekken door het idee ons tot last te zijn. Straks kan zij zonder ons weer verder op haar eigen gemak. ‘Maar bij welk team hoor ik nu eigenlijk?’ en ‘Mag ik nog steeds gewoon jullie nummer bellen?’ terwijl ze haar been in een maillot steekt. ‘Ja natuurlijk!’ zeg ik.

In mijn hoofd maak ik mij toch een klein beetje zorgen. Inmiddels zijn er 6 teams in Ede en steeds langer blijven vacatures ongevuld. Kan zij nog wel bij ons in zorg later? Ik hoop dat we deze uitzondering nog lang kunnen blijven maken.

‘Dus ik mag jullie de volgende keer weer vragen?’

4x Waar ik de grootste kick van krijg in de wijk

Het blijft een never-ending-story: over hoe dull te wijkzorg schijnt te zijn volgens studenten van de HBO-V. Daarbij ervaar ik ook nog eens last van een schrijnend tekort aan wijkverpleegkundigen, waardoor ik bij deze, als soort van verplichting, mijn all-time-favorites in de wijk op een rijtje zetten. Daarmee bedoel ik dus de dingen waar ik zo blij van word als wijkverpleegkundige dat ik er bijna vleugeltjes van krijg. (En ja, ook ik wilde altijd het ziekenhuis in.)

1. Het (l)even op de rails zetten

Naar huis gestuurde mensen, volledig in paniek en met angst in de ogen op het puntje van hun stoel vertellend dat ze toch echt op een revalidatieplek horen te zijn,  dusdanig op de rit krijgen dat ze na een week met het hoofd in de opengeslagen krant en een kopje koffie naast zich languit met de pootjes omhoog vertellen dat ze het allemaal wel prima vinden gaan zo. Lange zin, maar even voor de beeldvorming.

2. De mensen

De mensen thuis in hun vertrouwde omgeving: hun verhalen, hun huis en hun spulletjes, hun ervaringen en kennis. Een wirwar van geknok, hoop, machteloosheid, opluchting, gemoedelijkheid, verdriet, angst, dankbaarheid en tevredenheid. Of het nu om dagen gaat of om jaren. En achter ieder deurtje is het weer anders. Zo fiets je langs een zojuist opgebaarde cliënt en dan sta je een straatje verder met iemand geschikte vakantiekleding te bediscussiëren.

3. ‘Dingen’ uitzoeken

Wroeten in iemands achtergrond, een persoonsgerichte oplossing zoeken, een zeldzame ziekte bestuderen, een vernieuwd hulpmiddel eigen maken of een zorgplan opnieuw ordenen. Mede door onze brede kijk zijn er altijd veel ‘dingen’ om uit te zoeken. Never a dull moment.

4. Teamwork

Samenwerken met andere disciplines/collega’s/familie waardoor een cliënt veel breder en sneller goed geholpen wordt. Het gezicht van de cliënt die drie behandelaren tegelijkertijd in zijn woonkamer spreekt in het bijzijn van díe cliënt, waarin het volledig gaat over de gezondheidsbevordering van díe cliënt, is onbetaalbaar.

Dusss… luitjes. Regel een dagje meelopen in de wijk, laat je meevoeren door een zuster die minstens net zo enthousiast is als mij en enjoy.

PS: Voordat ik commentaar krijg: zuster bekt lekkerder dan wijkverpleegkundige.

4x Waar ik de grootste kick van krijg in de wijk

Relaas en een pot pindakaas

Zelfsturende teams lopen niet vanzelf. Daar moet soms ook hard voor gewerkt worden. Zoals vanmiddag bij mij / ons. Het ging niet van een leien dakje. Profesioneel blijven, maar ook even ventileren in het teamoverleg.

Dus kocht ik vanavond bij de Albert Heijn naast de reguliere snacks (thank god it’s donderdag patatdag) een pot pindakaas voor vogels.

En naast het feit dat ik voor het eerst dit jaar de tuin heerlijk heb om kunnen spitten met dit zachte weer, heb ik ook even nog gauw de pot pindakaas opgehangen. En verheug me nu al op het uitzicht morgen op de boom, waar vogeltjes zullen smullen en gretig gaan pikken in het potje.

bird-915442_1920

Relaas en een pot pindakaas

Één jaar Parkinson Café Ede e.o.

Geveld door buikgriep mail ik mijn Parkinson Café ‘clubje’ één dag van te voren dat ik niet aanwezig kan zijn. Ik baalde als een stekker, zeker omdat ik wist dat mijn grootste maatje, zelf met Parkinson, dit allesbehalve fijn ging vinden. Zij had met haar zus een hele kerstlunch voorbereidt voor zeker 50 mensen en stond nog net met beide benen op de grond als je het mij vraagt.

Waar te beginnen?

Een Parkinson Café opzetten is niet heel simpel geweest. In Ede en omgeving is een grote groep mensen (meer dan 60!) die behoefte hebben aan een Parkinson Café voor lotgenotencontact en informatie. Dat bleek wel uit het feit dat ik bijna als een datingbureau fungeerde tijdens mijn werk op de Parkinsonpoli. Om die mensen aan hun wensen te voldoen is met veel moeite een ruimte gekomen, geld bij elkaar gesprokkeld en veel gesproken over mogelijke onderwerpen. Vrijwilligers vinden is moeilijk.

Een kerstlunch met muziek en beweging

Woensdagmiddag kwamen de verlossende berichtjes binnen. De kerstlunch was zeer geslaagd! Er kwamen nog wat aangepaste fietsen om uit te proberen, geregeld n.a.v. het vorige Café over ‘Fietsen en Parkinson’. Verder kwam Nathalie van Dance For Health nog heel kort een dansworkshop geven op kerstliedjes, omdat er dankzij ons Parkinson Café in juni met Dance For Health voldoende animo bleek te zijn om een groep op te starten in Ede. Dit gaat komend jaar gebeuren in samenwerking met Cultura. En uiteraard werd de meute voorzien van voldoende lekker eten.

Niets zonder samenwerking

Wat ben ik blij dat ons Parkinson Café gewoon door kon gaan en dat ik binnen één jaar een vast clubje mensen (en sponsors!) bij elkaar heb gekregen om dit mogelijk te maken!

Dankwoord:

Allereerst Marian, vrijwilligster en vol enthousiasme en overgave. Wat zaten wij gezellig samen zenuwachtig te zijn tijdens de uitreiking van het coöperatiefonds van de Rabobank!

Anneloes en Christian en de zaal van Opella, wat een prachtige ruimte hebben zij steeds voor ons beschikbaar met alle gemakken van dien!

Koffiedame Joke, schat van een vrouw, staat altijd voor iedereen klaar. Ik heb haar inmiddels overleden man met Parkinsonisme jarenlang mogen verzorgen.

Koffiedame Yvonne, als uit het niks, uit familiekringen een vrijwilligster die ook altijd klaar staat wanneer je haar nodig hebt.

Onze enthousiaste ParkinsonNetters zoals ergotherapeute Jeanet en fysiotherapeute Jolijn.

Buurtzorg, mijn lieve collega’s die me hierin hebben gesteund en het potje voor preventieve ideeën.

Alle sponsors zoals Ergodus, Bruil, Rabobank, Albert Heijn, Tante Janna’s Atelier, de Parkinson Vereniging, de Fietser, A Vogel, Davitamon, Thuismobiel, Goedmobiel!

Hartelijk dank voor jullie begrip en inzet!

Één jaar Parkinson Café Ede e.o.

Docu: Emma Wil Leven

 

Laatst zag ik dat Paul van EarlyUpAndRunning.nl zijn gedachten beschreef op de uitzending over Zorg om Daan; het gehandicapte kind wat een tweede thuis kreeg, omdat de zorg voor zijn ouders te zwaar werd. Waarschijnlijk doe ik ze tekort met die laatste zin, maar om mij beter te begrijpen kun je waarschijnlijk beter zelf de documentaire bekijken.

Ik kon het alleen maar eens zijn met Paul en eerlijk gezegd moet ik de uitzending nog in zijn geheel terugkijken. (Dus zelfs zonder te kijken is zijn blog goed te begrijpen, maar dat komt misschien ook omdat ik in de zorg werk).

Anyways, gisteren zag ik via de NPO app Emma Wil Leven terug en de nabespreking daarvan. Een film over een meisje met anorexia. En het was zo ontzettend boeiend dat ik ook dit de moeite waard vond even te benoemen.

De beelden waren schokkend, maar realiteit. Het verhaal riep bij mij veel vragen op maar ook veel meer begrip (of ten minste, dat denk ik?). Ik merk nu al van mezelf dat ik de valkuil heb nu een grote brei aan facetten te willen benoemen, maar die warrigheid uit mijn hoofd wil ik er niet zo uit gooien. De punten die mij het meest opvielen zijn:

Stoppen met sondevoeding

Hoe komt het, of hoe zit het, dat een arts (of een team van artsen) besluit te stoppen met gedwongen sondevoeding geven met het risico dat ze dood gaat? Na de nabespreking denk ik het beter te kunnen begrijpen. Zij was al zó ver in die ziekte en had alle opties al gehad. Gedwongen sondevoeding liggend op bed in een gordel is niet de manier om te overwinnen van de ziekte. Bovendien geeft het meer stress met meer gevolgen van dien: ik zou ook niet op die manier door het leven willen gaan. En verder heeft het meisje zelf ook een wil, wat gerespecteerd werd.

Spreekt hier Emma of ´het monster´?

Toch vraag ik me af of dit charismatische meisje, die iedereen om de tuin kon leiden, de wil van haar ‘zieke geest’ liet spreken of dat dit echt haar eigen Emma stem was. Ondanks dat heb ik veel vertrouwen en respect voor het medische team gekregen wat in mijn ogen (vanachter een schermpje) kundig, begripvol en respectvol heeft gehandeld.

Goede zorg wil niet zeggen dat het ´beter´ gaat

De uitzending laat zien hoe ernstig anorexia zich kan ontwikkelen . Vaak horen we van meisjes dat het weer is goed gekomen (met de juiste hulp), maar in dit geval had de ziekte bij dit meisje gewonnen, ondanks goede zorg.

Palliatieve zorg passend bij de mens

Wat ik ook bijzonder en mooi vond om te zien is hoe de palliatieve zorg eigenlijk rondom en met haar georganiseerd werd in Portugal. Zij stond centraal. Van regels werd afgeweken.

Geen gelukkig einde

Het is tegelijkertijd bijna niet te bevatten dat de ziekte tot de dood kan leiden. Ik weet dat het kan, maar toch keek ik deze uitzending met ongeloof.

Mijn complimenten voor BNN dat zij dit zo goed in beeld hebben gebracht, respect voor Emma om ons iets te laten zien over haar strijd tot het einde aan toe en respect voor familie, vrienden en zorgverleners om hun verhaal te uiten.

Voor mij was het van belang te zien hoe belangrijk het wéér is DE MENS te zien in de zorg en dat communicatie zo belangrijk is.


(De uitgelichte afbeelding is afkomstig van Pixabay.com)

Docu: Emma Wil Leven