Cannabis bij Parkinson

Steeds vaker krijg ik vragen over het gebruik van medicinale cannabis of marihuana bij de ziekte van Parkinson. Ik snap het wel. Misschien komt het door het filmpje op Facebook wat op miraculeuze wijze laat zien hoe een meneer met heftige dyskinesiën na een druppeltje olie en weer helemaal relaxed functioneert. Je wordt getagd door iemand die aan jou denkt, je bekijkt de beelden en denkt, net als die meneer uit het filmpje; dit is echt iets voor mensen als hem! Wie(t) wil dit nou niet? En welke radeloze (lees: gefrustreerde) verpleegkundige gunt dit nou ook niet voor zijn of haar gecompliceerde patiënt die tegen muren aanloopt? En wat dacht je van berichten over als ´Olivia Newton-John verkiest cannabis boven pijnstillers´ waardoor je je gaat afvragen: waarom die leuke vrouw wel gewoon en – ik mag er toch ook wezen – ik niet? Waarom is dit niet als hoestdrankje of paracetamol gewoon overal voor iedereen verkrijgbaar? Gewoon gewoon.

Helaas ziet het er in de praktijk niet zo rooskleurig uit als je het hebt over cannabisgebruik bij Parkinson. Dat is ook de reden waarom de neuroloog met zijn hoofd zal schudden en graag – goed bedoeld – een einde wil breien aan dit aangesneden onderwerp in zijn beperkte consulttijd.

Het effect van medicinale cannabis bij Parkinson is onvoldoende bewezen en neemt risico´s met zich mee. Een betrouwbare site waarin alles in gewonemensentaal wordt uitgelegd is die van de Parkinson Vereniging. Lees hier hoe het zit.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar niet iedereen is een uitzondering.

En mocht je denken toch een uitzondering te zijn, of toch de ideale kandidaat te hebben in je cliëntenbestand, dan zou je een second opinion kunnen vragen. Of denken dat artsen, apothekers en zorgverzekeraars het lekker niet willen verstrekken om jou te dwarsbomen. Maar meestal is het een kwestie van met slecht nieuws omgaan. De ziekte van Parkinson of Parkinsonisme is gewoon een rotziekte, waarbij je op een gegeven moment qua beleid zo vast komt te zitten dat je blij mag zijn met de goede momenten van de dag. Je wil behouden wat er nog is en palliatieve zorg zal uiteindelijk, net als bij zovele chronische ziektes, in beeld komen.

En betreft die boosheid: boosheid mag. Niet iedereen kan er mee leren leven. Zo´n ziekte is niet niks. Bovenstaande berichten kunnen gezien worden als de laatste strohalmen waar men zich aan wil vastklampen. Sommigen willen of kunnen nooit ´opgeven´of ´accepteren´ (het is maar net hoe je het ziet). En dat is lastig voor zowel de patiënt zelf als voor de omgeving. In de zorg scharen we dit soort worstelingen onder ´coping´. Als verpleegkundige moet je je daar ook altijd bewust van zijn. Het hoort erbij.

Advertenties
Cannabis bij Parkinson